Lichamelijk beperkt

BABY DOLL YOU NEED SOME ROCK ‘N ROLL 🤘🏽 oké waar begin ik… 

Een paar jaar geleden moest ik alles opgeven waar ik keihard voor had geleerd. Ik wist van kleins af aan al wat ik wou. Helaas liep het anders 😤 Op mijn 18e had ik het super leuk qua werk, opleiding enz.. gaf les in dansen, aerobics, had een eigen dansschool en gaf skiles. De jaren daarna werd het meer uitgebreid naar fitness PT, aerobics, bodybalance, Les Mills trainingen en gymles geven op de basisschool. Helemaal in mijn nopjes! Ik deed precies waar ik van had gedroomd. 

Historie 

Toen ik 18 was kreeg ik mijn eerste operatie stelde niet zoveel voor zeiden ze en de ganglion cyste werd verwijderd uit mijn rechter pols. Wauw na een week kon ik mijn pols weer goed bewegen zonder pijn. Helemaal happy! 👌🏽 De linker pols werd al maar stijver en na een jaar werd ik daar ook aan geholpen. Maar dit voelde helemaal niet goed. Nadat ik ontwaakte van de narcose deed mijn hand/pols zo pijn en het begin helemaal op te zwellen. Ik gilde het uit, mijn verband werd op nieuw gelegd omdat het er te strak om heen kwam te zitten. Dit hielp voor geen meter en kreeg meer pijn medicatie. Ik had hier een heel naar gevoel bij. Het is een lichte ingreep maar hier klopte iets niet. Na een week kwam mijn verband eraf en zat ik bij de plastische chirurg. My God wat deed die man mij een pijn. Hij pakte mijn pols en probeerde hem te bewegen. Hij kon geen kant op, hij was mega stijf! Mijn vingers kreeg ik niet meer gebogen, kon geen vuist maken en de pijn werd niet minder. Na een aantal weken handtherapie ging het de goede kant op alleen bleef de pijn altijd aanwezig. Het bleek dat ik dystrofie had aan mijn hand/pols. Mijn revalidatiearts heeft extra foto’s laten maken van mijn hand en zei dat er niks mis was. Hoezo niks mis het doet echt fucking veel pijn! Ze zei dat ik naar een psychiater moest gaan omdat de pijn tussen mijn oren zat. Nou echt serieus 🙈Geprobeerd, want ik wou dat het weg ging maar hielp voor geen meter. (Bleek later waarom) Ik begon weer met lesgeven en de soepelheid kwam weer beetje bij beetje terug. 

Second opinion

We spoelen even vooruit. Inmiddels was de dansschool uitgebreid naar twee dorpen. Gaf ik les op verschillen fitnesscentra en was gestopt met het lesgeven op de basisschool. Te zwaar om alles klaar te zetten met mijn hand helaas en er was geen geld meer voor goed geschoolde gymleerkrachten. Zo zonde! Inmiddels was ik 25 en had ik zo veel pijn dat ik met morfinepleister aan het lesgeven was. Dit hield ik stil voor alle leerlingen en ouders. Ik wou gewoon lesgeven aan de meiden en niet dat ze er over in zaten dat ik pijn had. Na een een tijdje ging het niet meer. Ik kwam thuis van lesgeven en schreeuwde het uit van de pijn. Mark zei tegen mij; dit kan zo niet langer we gaan een second opinion  aanvragen! 

Het gesprek

Op naar het gesprek met de nieuwe chirurg. Dit was zeer verhelderd en er werd eindelijk naar mij geluisterd na al die jaren. Er werden nieuwe foto’s gemaakt de stukken werden gelezen van de operatie die toen die tijd had plaatsgevonden. Er bleek een stuk bot weg geschraapt te zijn. Dit stond zeker niet in de planning destijds! En mensen echt!!! De chirurg pakte de oude foto’s erbij en de nieuwe en zei; je hebt al artrose sinds de operatie. WHAT!!!! Fuck no! vandaar dat mij hand ook kleiner werd in omvang. Mijn kraakbeen was gewoon weg. Op de foto’s kun je dat goed zien. Er horen witte lijntjes tussen alle botten te zitten maar die zie je maar weinig. Als resultaat dat de botjes over elkaar heen schuren en dat geeft ontzettend veel pijn. En die revalidatiearts zei dat het tussen mijn oren zat. Weet je wat dat doet met je! We bespraken een nieuw behandel plan met een andere professor. Daarna kwam ik op een spoedlijst voor operatie. 

 

Het plan! 

De professor zei dat hij eerst wilde proberen om zenuwen dood/plat te leggen en kijken als dit effect heeft op de heftige pijn. De spoedlijst was spoed maar dan alsnog kon het nog maanden duren. 

Afscheid 

In tussentijd moest ik een grote beslissing nemen en ook direct een hele moeilijke. Afscheid nemen van al mijn meisjes en alle andere sporters. De dansschool werd gesplit. Mijn moeder nam alle aerobics dames en bewegen met een verstandelijk beperking over. De dansschool in het andere dorp werd voorgezet door een andere dansschool. Wat heftig was in deze tijd dat ik de meiden nog zal komen steunen maar door omstandigheden niet waar kon maken. Dat doet mij nu nog altijd pijn. Daarnaast trok ik het ook niet om officieel afscheid te nemen van de meiden. Dit was zo k*t! 

Operatie

Na een paar maanden wachten was eindelijk de datum bekend. Ik werd al vroeg geopereerd de operatie duurde mega lang. Heb ik zelf natuurlijk niet gemerkt maar er waren bijna zes uren voorbij gegaan. Nadat ik wakker werd had ik nog steeds pijn. Niet zo raar natuurlijk want ze hadden er nogal in lopen roeren. De zenuwen zijn door gesneden.

Na een paar weken en bijna elke dag hand therapie kwam er aan het licht dat dit niet de oplossing was. Verdrietig, boos en stijf van de medicatie gingen we kijken naar een vervolg. 

Nieuwe operatie

De professor wilde een nieuwe operatie inplannen. Er werd een MRI en CAT Scan met vloeistof, Hellllllll dan gaan ze met een hele lange naald prikken in je hand tussen de botjes en spuiten ze vloeistof in je hand. Mark ging onderuit 😂 zag er ook gruwelijk uit en zo voelde het ook. Ik lag onder de scan en Mark mocht mee kijken. Als er vloeistof tussen door liep dat was het goed. Dat gebeurde maar op twee plekken. Niet goed dus. Normaal heb je drie botjes en dan komt de vinger. Het middelste botje (lengte van de middenvinger) is gewoon weg. Dit is weggeschuurd door de artrose. Dat veroorzaakt mede de pijn. Ook zit dit bij de pols en duim. De professor zette mij op de spoedlijst. Hij had alleen het behandelplan uitgebreid. Mijn hand zal voor een deel worden vastgezet. Het botje wat ontbreekt werd gemaakt van bot uit mijn heup. Daarna werd het bot terug gezet in mijn hand en kwam er een pin door heen. Na maanden lang therapie, een soort rouwproces omdat je hand nooit meer zou worden als die was en omdat flauw viel als iemand aan de mijn hand zat kreeg ik de datum. De operatie duurde 6 uur. Toen ik wakker werd voelde mijn pols anders. YESS!! mijn heup was een ander verhaal. Echt Jonghe was mega stoned! Zag allemaal mensen zweven en kabouters en mensen die bij bed stonden liepen om hoefjes… raar! 

Revalidatie 

Na twee weken bedrust vanwege de heup mocht ik weer kleine rondjes lopen. 

Na zes weken ging mijn gips eraf en begon de hand therapie. Na veel trainen kwam er niet veel verandering in. We gingen filmen en mijn hand therapeut liet zien hoe de hand beweegt. Om de dag reden mijn moeder en ik naar het ziekenhuis mijn hand kwam in soort martel apparaat. Het apparaat rekte mijn pols beweging op. Dit werd afgebouwd na twee keer in de week. In de tussentijd ging ik nog naar de therapeut om op zoek te gaan, hoe nu verder met mijn hand en afkicken van alle medicatie. Klinkt heel zwaar was ook zo!  Ohja en de oude revalidatie arts heeft haar excuus aangeboden! Na drie jaar revalideren was de uitkomst 10% beweging in de pols net niks dus. Maar beter iets dan niets. De duim lag constant uit de kom en dit blijft ook zo. 

Afgekeurd

Na twee jaar in de ziektewet kwam ik de Wia. Tjeetje die stempel die doet wel wat met je “lichamelijk beperkt” . Zo pijnlijk jongens ff wenen was dat en nog.

En door…

Nu zijn we vele jaren verder. De pijn is er nog elke dag vooral in de nacht gaat het de ene keer beter dan de andere nacht. Mijn 🍆 kussen is mijn beste vriend. Daar ligt mijn hand op zodat hij niet op spanning ligt (naam is bedacht door familie). No shame 😃 Inmiddels word mij hand/arm sterker vanwege Sam 💪🏽 blij Jonghe! De artrose zal door blijven gaan. Aankomende week krijgen we een nieuwe update hoe het gaat met mij hand. Hoe ziet ie er nu uit en kunnen we hem nog wat flexibeler maken. 

Lieve mensen

Ik ben dankbaar voor alle lieve mensen die mij zo hebben gesteund en nog steeds doen! Noem ze niet bij naam ze weten zelf wie ik bedoel 💕💕💕💕💕

Nou dit was echt een mega open en een enorm lang verhaal waar ik dus jaren over heb gedaan om het echt te delen. Maar het moet een keer uit mijn hoofd 😊 Lang niet alles staat erin maar dan ben je volgende week nog aan het lezen 😉 

Lief dat jullie de tijd hebben genomen voor mijn verhaal en weet ieder huisje heeft zijn kruisje ❤

Fingers crossed 🤞🏽 voor donderdag!

en met BABY DOLL YOU NEED SOME ROCK ‘N ROLL bedoel ik. Stap uit je comfort zone en leef! Ik ben nu weer begonnen met skiën en jongens wat geeft mij dat een goed gevoel. Iets van vroeger is terug🤘🏽

LOVE xx

6 thoughts on “Lichamelijk beperkt

  1. Lieve Hanneke
    Wat een verdrietig verhaal.
    En dat een arts dan zegt dat het tussen je oren zit wat een k*t arts, en dan veel later excuses aan bied erg slecht.
    Pijn zit nooit tussen je oren, ja als je hoofdpijn hebt dan wel maar in dit geval zeker niet.
    Gelukkig heb je een betere arts gekregen.
    Maar ik vind het heel erg voor jou.
    Ik wens je donderdag heel veel succes.
    Veel liefs Ginie

  2. Indd ieder huisje heeft zijn kruisje.
    Helaas ziet niet iedereen het mede omdat we zelf
    een masker opzetten.
    Het ga je goed!
    Je heb hebt de grootste rijkdom!
    Lieve Mark en jullie prachtige ventje😍

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.